Vlucht: MH370

Afgelopen zondag was het precies een jaar geleden dat vlucht MH370 van Malaysia Airlines van de aardbodem verdween. Tot op de dag van vandaag is het nog steeds een raadsel wat er met het vliegtuig en de 239 inzittende is gebeurd.

Omdat ik het nieuws rond MH370 met arendsogen heb gevolgd (en eigenlijk nog steeds volg), wil ik toch nog even stil staan bij 8 maart. 8 maart 2015, de dag dat het vliegtuig precies een jaar vermist is. 8 maart 2015 de dag van het tussenrapport.

Het tussenrapport werpt helaas geen nieuw licht op de vermissing van de Maleisische Boeing. Wel meldt het rapport dat de accu van één van de zenders waarmee de locatie van het toestel bepaald kon worden al meer dan een jaar over datum was. Dat heeft mogelijk de kans verkleind om signalen van het toestel op te vangen. Ook wordt er in het rapport weer gesproken over de ruim 220 kilo mogelijk brandgevaarlijke batterijen die het vliegtuig aan boord had. Die vracht kwam uit Penang in het noordwesten van Maleisië en is niet meer nagekeken op het vliegveld voor de lading aan boord ging. De lithium-batterijen waren volgens de voorschriften van de Internationale Burgervluchtorganisatie (ICAO) verpakt.


Eerder dit jaar, op donderdag 29 januari 2015, maakten de Maleisische autoriteiten bekend dat vermiste vlucht MH370 officieel is verongelukt, alle 239 inzittende zijn hierbij doodverklaard. Dit zorgde bij mij voor een kippenvel-moment (en dan niet op een goede manier). Ongelooflijk...

Na verschillende theorieën (een suïcidale piloot, kaping, het Amerikaanse legerbasis die het vliegtuig zou hebben neergehaald (en de volgende dag een grote schipcontainer zou hebben besteld), Chinese spionnen die informatie over Amerika door wilde spelen, zwarte gaten, Bermudadriehoek-taferelen, een theorie over de betrokkenheid van Vladimir Poetin, er zijn zelfs mensen die denken dat het Maleisische vliegtuig wat in Oekraïne werd neergehaald (inderdaad de MH17) het  verdwenen toestel van 7 maart 2014 is en zo zijn er nog veel meer theorieën) en zoektochten is er nog steeds geen spoor van het verdwenen toestel gevonden. Men denkt dat het vliegtuig ergens in de Stille Oceaan is neergestort. Echter zijn er nog steeds geen brokstukken van de vermiste Boeing 777 gevonden.

As we speak zijn drie schepen van een Nederlands bedrijf, al vanaf oktober 2014, de oceaan meter voor meter aan het uitkammen. Ik weet niet meer precies waar en wanneer ik het gehoord heb, maar het gebied wat ze nu mee bezig zijn zal ong. mei 2015 helemaal uitgekamd zijn. Mocht er tegen die tijd nog geen spoor van MH370 gevonden zijn, dan is het nog maar de vraag of andere delen van de zee uitgekamd zullen worden. Want hoelang ga je met deze zoektocht door?

Er zijn nu experts die beweren dat er nu niet op de juiste plek gezocht wordt naar de vermiste Boeing. Ze hebben op basis van de laatste signalen van het toestel en de vermoedelijke snelheid een nieuwe vluchtroute gesimuleerd. Deze route is gebaseerd op data die de laatste maand door Malaysia Airlines is vrijgegeven, nadat nabestaanden forse kritiek hadden geuit op het handelen van de vliegmaatschappij.

Of het vliegtuig überhaupt in het water is neergestort? Ik heb er zo mijn vraagtekens bij. Zouden ze dan niet inmiddels brokstukken hebben moeten vinden? Hetzelfde geldt voor een brand aan boord of een ontploffing boven zee. Ik heb gelezen dat de hitte die vrijkomt bij een ontploffing en/of brand wordt waargenomen door satellieten en hier was niks op te zien...

Toch blijf ik het bizar vinden dat z'n groot vliegtuig in deze wereld vol moderne technologie zo maar van de aardbodem kan verdwijnen. Zelf denk ik nog steeds dat er wat anders is gebeurd...

Ik hoop alleen dat er voor de nabestaanden toch wat gevonden gaat worden.
Dat ze meer duidelijkheid zullen krijgen.

(Bovengenoemde informatie heb ik van verschillende nieuwssites wereldwijd)

"I'm Sabrina and I'm just trying to be me in this big world"

Lieve Olivia

                                                              ‘ Ergens, 4 februari 2015 ‘

Lieve Olivia,

Ik ben je heel dankbaar dat je me iedere keer weer schrijft. Dat je mij op de hoogte houdt over de situaties thuis. Ondanks je drukke studie maak je steeds tijd vrij om mij terug te schrijven. Zonder jouw brieven en foto’s zou het hier een stuk stiller zijn. Ik weet dat je vindt dat ik je niet hoef te bedanken, maar dat doe ik toch. Bedankt Liv.

Als het goed is ontvang je deze brief precies op de 14^e, op Valentijnsdag. Valentijnsdag… Als ik er aan denk krijg ik al een brok in mijn keel. Ik mis m’n ouders en Lucy echt enorm. Zou jij ze van mij een knuffel willen geven?

Ik mis jou ook Liv, veel meer dan voorgaande keren.
Ik mis je stralende ogen, je warme knuffels, de kuiltjes in je wangen die je hebt als je lacht. Ik mis zelfs de momenten waarop je alles en iedereen met je camera achtervolgt om ieder moment vast te leggen, en je weet dat ik niet graag op de foto word gezet.

Kan je je onze strandwandeling nog herinneren? 

De wandeling vlak voordat ik werd uitgezonden. We liepen langs het water en kwamen dat oude stel tegen dat dacht dat we een koppel waren. Ze waren ervan overtuigd. En ik… bij mij werd er iets duidelijk. Iets wat ik toen niet uit durfde te spreken. Het afscheid de volgende dag op het vliegveld was me nog nooit zo zwaar gevallen. Het idee dat ik jou nooit meer zou zien, zou vasthouden… Dat ik toen niks gezegd heb neem ik mezelf nog steeds kwalijk. Of misschien wist ik het nog niet zeker… Maar laatst, tijdens een operatie waarin de kogels ons om de oren vlogen, kon ik maar aan één iemand denken. Jou.

Ik had het je graag anders verteld. Ik had me dit moment heel anders voorgesteld. Dan zou ik je hand vastpakken of een arm om je middel slaan, je aankijken en vertellen hoeveel ik van je hou. Want dat doe ik Olivia Benson.

IK HOU VAN JOU!

En bij deze beloof ik je dat ik je meeneem naar het strandhuisje. Geen Lucy, geen ouders of bekenden. Alleen jij en ik. Samen.

Xxx,
Jouw Liam

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Misschien kunnen jullie mijn wanhopige post van een week of twee (misschien inmiddels al wel drie) geleden nog herinneren? Het bericht waarin ik vertelde dat ik mensen in een openbare ruimte moest observeren, om zo een personage te creëren. Doet het weer een belletje rinkelen?

Klik op het sterretje om naar "Liefdesbrief, huiswerkopdracht(?) te gaan ✩


Jullie vragen jullie vast af welk personage Liam is. De personage geboren uit de observatie of het gesampelde personage? Ik kan jullie vertellen dat zowel Liam als Olivia uit de opdracht zijn voortgekomen. Liam komt uit de observatie opdracht en Olivia is ontstaan met behulp van de gesampelde opdracht.

Bovenstaande liefdesbrief is het resultaat van de huiswerkopdracht. Tijdens het schrijven van de brief borrelde al snel ideeën voor een nieuw verhaal. Die heb ik natuurlijk snel opgeschreven en worden, as we speak, uitgewerkt. Dus wie weet komt er in de toekomst meer.

Wat vinden jullie van de liefdesbrief?

"I'm Sabrina and I'm just trying to be me in this big world"

Story Cube Dinsdag, 1

Taadaa!!!
Tromgeroffel alstublieft!
Met trots presenteer ik jullie mijn allereerste Story Cube verhaal.

Op de foto zien jullie de negen afbeeldingen die ik met de dobbelstenen heb gegooid. Ik heb met de dobbelstenen drie combinaties gemaakt. Een begin, midden en een einde. Daarna ben ik gaan schrijven met onderstaand verhaal als resultaat.
 
Laat me weten wat jullie er van vinden. Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties!
Volgende week ben ik weer terug met een nieuw Story Cube verhaal ;-)

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Er was eens een prinses genaamd Autumn, vernoemd naar het seizoen waarin ze geboren was. De prinses had haar zo bruin als herfstbladeren en haar ogen waren zo groen als gras. Samen met haar ouders en haar broer, de koning, koningin en kroonprins, woonde ze in een prachtig kasteel. Omdat de koning en koningin hun dochter voor al het kwaads van buitenaf wilde beschermen, mocht de prinses het kasteel niet verlaten.

Het kasteel had een ophaalbrug en was omringd door een grote slotgracht. Autumn klom soms stiekem over de kasteelmuur, ze ging dan op de oever van de gracht zitten en hing met haar voeten in het water. Met een eigengemaakt hengel probeerde ze dan vissen uit de gracht te vangen, die ze natuurlijk altijd weer vrij liet in het water. Nooit ging ze naar de overkant van de gracht.

Toen Autumn ouder werd begon ze zich eenzaam te voelen. De vissen in de slotgracht waren haar enige vrienden. Autumn werd nieuwsgierig naar de buitenwereld. Het liefst zou ze op een paard springen en wegrijden, de wereld buiten het kasteel ontdekken… Maar dat mocht niet van haar ouders.

Op een dag, toen Autumn met haar voeten in het water zat, liep er een jongeman voorbij. Fluitend trok hij een kar voort. Een hond liep vrolijk voor hem uit. De prinses verstopte zich snel achter een struik en keek toe. De jongen had piekerig blond haar. En toen hij opkeek zag ze dat zijn ogen net zo blauw waren als de lucht op een heldere lente dag. Hij schepte met een schaaltje wat water uit de gracht en gaf het aan de hond. Autumn wist niet precies wat het was, maar deze jongeman had iets speciaals. Niet veel later liep hij fluitend verder, terwijl het hondje vrolijk blafte.

De prinses zorgde er voor dat ze de volgende dag om precies dezelfde tijd achter de struik zat, hetzelfde deed ze de dagen erna en telkens zag ze de jongen met het piekerige blonde haar en heldere blauwe ogen voorbij lopen. De hond liep altijd vrolijk voor hem uit. De kar trok hij altijd achter zich aan.

Tot hij op een dag niet voorbij kwam lopen. Prinses Autumn wist niet precies hoelang ze al achter de struik zat, maar ergens had ze het gevoel dat de jongeman vandaag niet zou komen. Misschien kwam hij morgen wel weer? Maar ook de dag erna verscheen de jongeman niet. Teleurgesteld klom ze de muur weer op. Ze hoopte maar dat alles goed met hem ging, dat ze hem morgen misschien wel weer zou zien. “Ik wist dat er iemand achter de struik zat” zei een stem. De prinses was verrast en greep bijna mis. Gelukkig kon ze zich nog net op tijd vastpakken. Autumn trok zichzelf omhoog  de muur op. Ze draaide zich om, haar ogen begonnen te stralen bij het zien van de heldere blauwe ogen en het piekerige blonde haar. Ze ging op de rand van de muur zitten en bungelde met haar benen over de rand. De ogen van de jongeman werden groot. “U bent de prinses…” snel maakte hij een buiging. Autumn negeerde zijn opmerking. “Waar is uw hond?” vroeg ze de jongeman. “Mijn hond is thuis, prinses” antwoordde hij. “Alsjeblieft, zeg toch Autumn” zei ze tegen de jongeman. Ze had er een hekel aan als mensen haar prinses noemde. “Prinses Autumn!” het was één van de wachters. Autumn keek even op. “Ik moet gaan” en de prinses rende weg.

De dag erna zat Autumn weer met haar voeten in het water. Ze hoopte zo dat ze de jongeman weer zou zien. En dat gebeurde ook. Hij nam plaats op de oever aan de overkant en hing met zijn voeten in het water. Die middag kwam Autumn te weten dat de jongeman Chord hete. Iedere dag liep hij langs het kasteel om naar het dorp iets verderop te gaan. Daar verkocht hij dan de groentes, eieren en kazen die zijn ouders op de boerderij oogstten.

Autumn zat iedere dag op haar vaste plekje en wachtte totdat Chord kwam. Dit deed ze als hij naar het dorp ging, maar ook als hij weer terug naar huis ging. Ze kwamen steeds meer over elkaar te weten. Zo had Chord twee oudere broers, hij was de jongste en moest alle rot klusjes doen. Zijn familie was erg muzikaal en zelf kon hij een aardig woordje zingen. Het liefst zou hij weg willen. Hij wilde meer zien dan het pad van en naar het dorp. Hij wilde de wereld verkennen.

Autumn vertelde hem over haar dromen. Dat ze het kasteel wilde verlaten en meer van het koninkrijk wilde zien. Ze wilde geen prinses meer zijn, tenminste niet als dat betekende dat ze het kasteel niet mocht verlaten. En zo ontstonden de plannen die twee avonden later in werking gingen.

De prinses klom ’s avonds ongezien over de muur. Ze verstopte zich achter de struik en wachtte op Chord, maar hij kwam niet. Na uren besloot Autumn de muur weer op te klimmen en naar binnen te gaan. De volgende ochtend zat ze weer op haar plekje, maar ook toen kwam Chord niet. Die nacht zat ze weer verstopt achter de struik, maar ook die avond verscheen Chord niet. Was hij hun afspraak vergeten?

Op een middag zat ze huilend aan de oever van de gracht. Had Chord haar achtergelaten? Hij leek een goede jongen. De vissen probeerde haar te troosten toen een bekende stem te horen was. “Autumn” de prinses keek met grote ogen op. Aan de overkant van de slotgracht stond Chord. “Het spijt mij dat ik niet eerder kon komen prinses” verontschuldigde hij. Snel droogde Autumn haar tranen. Die middag beloofde Chord dat hij haar die avond zou ophalen.

De rest van de middag bracht Autumn in haar kamer door. De middag had nog nooit zo lang geduurd. ’s Avonds klom ze over de muur en wachtte op de jongeman. Uit het niets verscheen aan de overkant het licht van een lantaarn. Het was Chord. Naast hem zat het hondje. Er verscheen een grote glimlach bij de prinses.

Met behulp van Chord kwam Autumn aan de andere kant van de slotgracht. Chord pakte de hand van de prinses vast en met zijn drieën rende ze snel het bos in, waar een groot paard op hun stond te wachten.

Chord en Autumn staarden elkaar aan. Chord verzamelde al zijn moed en gaf de prinses een kus. Bij beide verscheen een lichte bloos, die ze, door de duistere nacht, geen van beide konden zien. Autumn sloot even haar ogen en haalde diep adem. Ze opende haar ogen, trok Chord aan zijn shirt naar haar toe en plaatste zijn lippen op die van haar. Bij beide verscheen een glimlach.

“Laten we gaan” fluisterde Chord. Hij klom op het paard en hielp Autumn daarna achterop. De prinses sloeg haar armen om zijn middel en legde haar hoofd tegen zijn rug. Chord trok aan de teugels, tikte zijn hakken tegen de buik van het paard en stormde er met de prinses vandoor.

Samen reden ze de donkere nacht in. Het koninkrijk lag nu aan hun voeten.

"I'm Sabrina and I'm just trying to be me in this big world"

... Dinsdag

Hallo allemaal,

Daar ben ik weer!
Zoals jullie weten bestaat mijn blog Sabrina Diana's View nu een jaar. Dat vraagt dus om iets nieuws. Maar wat? Iets eenmaligs? Of iets wat ik regelmatig terug kan laten komen?

Mijn keuze gaat natuurlijk uit naar dit laatste. Maja, wat is regelmatig wat terug laten komen? Eén keer in de maand? Minder? Of misschien vaker? Ik heb besloten om, naast mijn 'gewone' updates, één keer in de week wat te plaatsen. De dinsdag heb ik hiervoor uitgekozen. (Of het me ook daadwerkelijk gaat lukken iedere dinsdag wat te plaatsen weet ik niet, maar ik ga er mijn uiterste best voor doen)

Oké, nu heb ik een vaste dag en ik weet dat ik hetgeen wekelijks wil plaatsen. Maar wat is 'hetgeen'? Wat wil ik gaan doen? Elfen? Haiku's? Andere dichtvorm? Nah, dat zal ik jullie (en mezelf) besparen ;-) Wat het dan wel gaat worden???

Tijdens het opruimen van mijn kast kwam ik het blauwe doosje Story Cubes (van Rory's) tegen, wat ik ongeveer twee jaar geleden in Londen heb gekocht. Het is een soort spel wat je met 9 dobbelstenen speelt. Iedere dobbelsteen kent 6 unieke afbeeldingen. In totaal zijn dat dus 54 unieke afbeeldingen.

Het is de bedoeling dat je de dobbelstenen schudt en gooit. Met de afbeeldingen die je opgegooid moet je dan een kort verhaal verzinnen. Dit kan natuurlijk van alles zijn. Door de 54 unieke afbeeldingen, zijn de mogelijkheden eindeloos.

 

Inmiddels ben ik in het bezit van drie verschillende Rory's Story Cubes. Het blauwe doosje, Actions, (9 dobbelstenen) wat ik in Londen kocht. Het oranje doosje, Classic, (ook 9 dobbelstenen) en het roze pakje, Enchanted, (3 dobbelstenen). Deze laatste set is een uitbreiding, maar kan ook los van de andere doosjes gebruikt worden.

Er is ook nog een groen doosje, Voyages, dit doosje telt ook 9 dobbelstenen.
Naast de Enchanted uitbreiding zijn er nog vijf andere uitbreidingen (allen bestaande uit 3 dobbelstenen), namelijk Clues (voor raadsels, mysteries en detectives), Prehistoria (hierbij kan je denken aan dino's, holbewoners, jagen met speren of met pijl en boog en massa's grote dieren), Score (denk hierbij aan sport), Medic (voor medische en wonderverhalen) en Intergalactic (voor een intergalactisch thema). Genoeg dus om mijn verzameling mee aan te vullen.

Maar terug naar de dinsdag, want ik begin af te dwalen...
Het lijkt mij dus een leuke uitdaging om iedere dinsdag een origineel Story Cube verhaal te plaatsen. Natuurlijk met foto, zodat jullie kunnen zien welke dobbelstenen ik heb opgegooid.

Morgen verschijnt dus mijn eerste Story Cube verhaal!
Wens me succes en wie weet tot morgen.

  "I'm Sabrina and I'm just trying to be me in this big world"

1 Jaar

Vandaag is een rede voor een feestje. Waarom?

Omdat mijn blog, "Sabrina Diana's View", vandaag precies 1 jaar bestaat. Hoera!

Wie had gedacht dat ik het een jaar lang zou volhouden? Als eerlijk ben, ik zelf niet!

Vanwege mijn eenjarig bestaan ga ik in de maand Maart, naast mijn 'normale' updates, met een aantal nieuwe dingen komen, daarnaast zal ik ook op eerder geschreven werk terugblikken.

Wat de plannen zijn? Ja, dat ga ik natuurlijk nog niet verklappen. Ik wil proberen of ik jullie er mee kan verrassen. En eigenlijk heb ik al genoeg gezegd. Of... zal ik toch een klein tipje van de sluier oplichten? Hmm... nou vooruit dan maar!

Aanstaande dinsdag ga ik met iets nieuws komen. Het is iets wat ik wekelijks terug wil laten komen. Benieuwd naar wat dit zal zijn? Tsjaa, ik denk dat je daarvoor dinsdag terug zal moeten komen ;)

Hier laat ik het bij. Tot dinsdag?
Fijn weekend allemaal!

"I'm Sabrina and I'm just trying to be me in this big world"

Deep Blue & Rogue Wave

Hallo allemaal, daar ben ik weer.
Ook deze keer wil ik het met jullie over een boek hebben. Of kan ik beter boeken zeggen?

Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde. Of ik een bericht voorbij heb zien komen op Facebook (of wellicht ergens anders). Het gaat om het boek Deep Blue uit de Waterfire Saga. Ik heb dit boek als e-book, in het Nederlands, aangeschaft. Toen ik begon met lezen had ik nog niet in de gaten dat het om serie zou gaan. Ondanks de grote woorden en de dikke 1 die voor op de kaft stonden.

Ik zal eerlijk zijn, de Nederlandse vertaling is mij vies tegen gevallen. Ik kan mij eerlijk gezegd ook niet meer heugen waarom ik voor de Nederlandse vertaling ben gegaan i.p.v. het origineel in het Engels. Afgezien van het feit dat de naam van de hoofdpersoon twee keer verkeerd gespeld is (Sara i.p.v. Sera), wat ik gewoon heel erg slordig vind staan, zijn er nog meer kleine (typ)foutjes in. Daar bovenop wordt het verhaal soms op een kinderlijke manier verteld. Erg jammer. En dan is daar nog het feit dat er constant (op verschillende manieren) gezegd wordt dat het verhaal zich onderwater afspeelt. Wat mij betreft overboden, want wees eerlijk heb jij ooit een zeemeermin (afgezien van Ariel) over het vaste land zien hupsen? Precies, dacht het niet...

Desalniettemin ben ik wel nieuwsgierig naar het vervolg van het verhaal. Want de verhaallijn is best interessant (en soms ook verwarrend).


"Diep in de oceaan leven de zeemeerminnen. Op de ochtend van haar verloving ontwaakt Serafina, een zeemeermin van de Middellandse Zee, met vreemde dromen in haar hoofd. Die voorspellen de terugkeer van een eeuwenoud kwaad.

Wanneer de pijl van een moordenaar Sera’s moeder vergiftigt, moet Sera op zoek naar het brein achter de moord om een oorlog te voorkomen. Geleid door haar schimmige dromen, zoekt Sera vijf andere zeemeerminheldinnen van de zes zeeën. Samen vormen zij een onverbrekelijke zusterband en ontdekken ze een samenzwering die het bestaan van hun wereld bedreigt"


Titel: Deep Blue
Auteur: Jennifer Donnelly
Pagina's: 278 (NL) / ??? (ENG)
Uitgeverij: Van Goor (NL) / Hachette Children's Group (ENG)
Gelezen soort boek: E-book.

Het tweede deel, dat blijkbaar afgelopen januari is uitgekomen, is nog niet vertaald. Deze heb ik in het Engels op mijn digitale boekenplank staan. (ik hoop zo dat deze fijner leest). En ergens merk ik ook dat ik wil dat met dit tweede deel het verhaal af is. Maar dat zal wel weer niet...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Het tweede deel van de Waterfire Sage heet Rogue Wave.


"Six mermaids battle to save their hidden world. Serafina, Neela and four others have successfully escaped Captain Traho and his men after their hideout with the river witches was stormed. They must stop an ancient evil from escaping its icy prison by finding six talismans hidden by Serafina's ancestor hundreds of years before. With all the Mer nations looking for them and no clue where to start, will the mermaids find the talismans before the monster is released?"


Titel: Rogue Wave
Auteur: Jennifer Donnelly
Pagina's: 249 (ENG)
Uitgeverij: Hachette Children's Group (ENG)
Gelezen soort boek: E-book

Het tweede deel is mij ontzettend meegevallen.
In tegenstelling tot de Nederlandse vertaling van het eerste deel, word je in het Engelse boek niet continu met je neus op de feiten gedrukt dat het verhaal onderwater afspeelt. Op de één of andere manier was dit boek ook veel makkelijker te lezen dan het voorgaande deel.

Ik kan jullie vertellen dat dit tweede deel niet het laatste deel is. In oktober van dit jaar zal het derde deel uitkomen. Dus daar moet ik nog even op wachten. De titel van het derde boek uit deze serie is al wel bekend. Het boek zal Dark Tide heten. Er wordt zelfs gespeculeerd over een vierde deel. Zal dat vierde deel de laatste in de serie zijn?

"I'm Sabrina and I'm just trying to be me in this big world"

Liefdesbrief, huiswerkopdracht(?)

Hallo allemaal,
Hier een kort bericht waarin ik even los ga over mijn huiswerkopdracht die ik volgende week moet inleveren. Tot vandaag had ik alleen de eerste drie stappen gelezen en dacht ik "Eitje, gaan we doen!". Ja, dat was tot een aantal minuten geleden. Nu is het "Dag eitje!". Hoe dat komt? Dat zal ik jullie vertellen.

Dit keer een huiswerkopdracht helemaal in het thema van komend weekend. Hoe leuk is dat :) Nee niet carnaval, maar Valentijnsdag! Maar ik zal jullie eerst even kort het eerste gedeelte van de opdracht uitleggen.

Voor het eerste deel van opdracht moet ik mensen in een openbare ruimte observeren. Mijn keuze viel op de bibliotheek. Gewapend met tablet, toetsenbord, schrijfblok, pen en fles water ging ik naar de bieb. Eerst liep ik wat rond, wie zag er interessant genoeg uit om te observeren? Hier en daar pakte ik een boek van de plank en probeerde zo onopvallend mogelijk om mij heen te kijken. Even kreeg ik het gevoel alsof ik een spion was, die bezig was met een belangrijke missie. Ik zorgde ervoor dat ik een paar dikke boeken had uitgekozen en nam plaats aan een tafel die mij goed overzicht over de bieb gaf. Ik stalde mijn spullen uit, legde de boeken open op tafel neer en deed net alsof ik opzoek was naar bepaalde informatie.

Aan de andere kant van de tafel zat een jongen. Boeken, schriften een flesje water en een potje kauwvitamines stonden voor hem op tafel. Hij zat te studeren, althans dat leek zo. Na enige observatie (en afluisteren) kwam ik er achter dat hij eigenlijk voor Frans moest leren maar een magazine aan het lezen was en dat hij de kauwvitamines als snoepgoed at. Ik geloof dat hij in een kwartier tijd wel vier of vijf van die kauwdingen had opgegeten. Naast de jongen bij mij aan tafel vielen nog meer mensen ten prooi aan mijn observatieopdracht.

Ik kan jullie vertellen dat ik dit heel spannend vond om te doen. Wat als iemand mij door had? Die zou mij vast een engerd hebben gevonden... Helaas ben ik niet tevreden met het resultaat en zullen mijn medepassagiers in de trein richting Den Helder vrijdag ten prooi vallen.

Afgezien van het feit dat ik mensen moet observeren om zo een personage te maken, moet ik nu ook "sampelen" (van drie personen uit mijn omgeving één personage maken).

(En hier komt dan eindelijk het gedeelte wat we aan het komende weekend kunnen koppelen ;)) Alsof bovenstaande (ja beide) al niet uitdagingen op zich zijn moet ik met één van de twee personages een liefdesbrief schrijven. De toon van de brief moet iets onthullen over de achtergrond en het karakter van mijn personage.

Just my luck...
Kaarten schrijven kan ik al voor geen meter. Zo probeer ieder jaar met kerst persoonlijke boodschappen op de kaarten te zetten. Ieder jaar weet ik hier niet in te slagen. Het zelfde geld voor verjaardagwensen, ik kom niet verder dan "Gefeliciteerd! Ik wens je een fijne dag!" of "Hiep hiep HOERA! Ik wens je een fijne dag". Gewoon een brief schrijven kan ik ook niet. Wat moet ik erin zetten? Ik heb werkenlijkwaar geen idee... En nu moet ik dan (namens mijn personage) een liefdesbrief schrijven. HOE DAN? Ik zit letterlijk met mijn handen in mijn haar. Bang voor een cliché of een afgezaagde brief.

Iemand tips? Want die zijn meer dan welkom!

"I'm Sabrina and I'm just trying to be me in this big world"